ฝนหยุดไปตั้งแต่เมื่อคืนเช้าวันนี้อากาศโปร่งกว่าหลายวันก่อนราวกับวังหลวงตั้งใจให้ทุกอย่างดูปกติ
และนั่นแหละคือสิ่งที่ไม่ปกติที่สุด
จ้าวอวิ๋นเซียวเดินอยู่ในสวนด้านนอกไม่ใช่เส้นทางที่เขาใช้เป็นประจำแต่เป็นทางที่ "บังเอิญ" ผ่าน
เขาหยุดเท้าเพราะเสียงหนึ่งดังขึ้นก่อนจะเห็นตัว
"องค์ชาย…?"
เสียงนั้นไม่ดังไม่กล้าแต่คุ้นหูอย่างประหลาด
เขาหันไปเห็นหญิงสาวยืนอยู่ใต้ร่มไม้แต่งกายเรียบท่าทางไม่คุ้นตาในวังหลวง
"เจ้าเป็นใคร"เขาถามตามมารยาทแต่สายตาไม่แข็ง
หญิงสาวชะงักก่อนจะคำนับอย่างถูกต้องเกินฐานะ
"หม่อมฉันชื่อ 'เสิ่นอวี้' เพคะเข้ามาช่วยงานคัดเอกสารชั่วคราวตามคำสั่งกรมใน"
คำว่า คัดเอกสารทำให้รัชทายาทขมวดคิ้วเล็กน้อย
ตำแหน่งนี้ไม่ควรมีคนนอกเข้าใกล้โดยง่าย
"เจ้าอยู่ที่นี่มานานหรือ"เขาถามต่อ
"ไม่นานเพคะ"นางตอบ"เพิ่งเข้ามา…ไม่ถึงสิบวัน"
สิบวันเป็นระยะเวลาที่สั้นแต่เพียงพอสำหรับบางอย่างจะ แทรกตัว เข้ามา
จ้าวอวิ๋นเซียวพยักหน้ากำลังจะเดินจากไปแต่เสียงของนางดังขึ้นอีกครั้ง
"องค์ชาย"คราวนี้เสียงสั่นเล็กน้อย"หม่อมฉัน…ขอถามได้หรือไม่"
เขาหยุดหันกลับมา
"ว่ามา"
เสิ่นอวี้ก้มศีรษะเหมือนชั่งใจอยู่นานก่อนจะพูด
"ถ้าเอกสารบางอย่างไม่ควรถูกเปิดอ่านอีกทำไมมันถึงยังอยู่"
คำถามนั้นไม่ใช่คำถามของหญิงธรรมดาและไม่ใช่คำถามที่ควรถามรัชทายาท
ความเงียบแผ่ขยายระหว่างคนทั้งสอง
"เจ้าเห็นอะไร"เขาถามเสียงต่ำ
นางเงยหน้าขึ้นดวงตาไม่ฉลาดจัดไม่เจ้าเล่ห์แต่…ตรงเกินไป
"หม่อมฉันแค่จัดเรียงเอกสารเพคะ"นางตอบ"แต่บางชื่อเหมือนไม่ควรอยู่ในคลังเดียวกัน"
จ้าวอวิ๋นเซียวรู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
ค่ำวันนั้นเขาเล่าเรื่องทั้งหมดให้หลินชิงอวี้ฟังโดยไม่ปิดบัง
ฮ่องเฮานิ่งฟังไม่ได้แสดงสีหน้าตกใจแต่ปลายนิ้วที่แตะถ้วยชาหยุดนิ่งนานกว่าปกติ
"เด็กคนนี้"นางกล่าว"ไม่ได้เข้ามาเพราะเอกสาร"
"แล้วเพราะอะไร"รัชทายาทถาม
หลินชิงอวี้เงยหน้าขึ้นสายตาสงบแต่ชัด
"เพราะคนที่เธอจะได้พบ"
โม่ซือที่นอนอยู่ใกล้ ๆลืมตาขึ้นเล็กน้อย
"เงาคดีแบบนี้"มันพูด"ไม่เริ่มจากความตายแต่มักเริ่มจากคนที่ 'อยากรู้'และถูกเลือกให้รู้"
จ้าวหลิงเยว่ที่ยืนพิงเสาอยู่เอ่ยขึ้นเบา ๆ
"ข้าไม่เห็นภาพชัด"นางพูด"แต่รู้สึกว่าถ้าเราไม่ระวังคนนี้จะเจ็บ"
คำว่า เจ็บไม่ได้หมายถึงร่างกาย
จ้าวเหยียนเซวียนฟังอยู่เงียบ ๆก่อนจะพูดในที่สุด
"ถ้าเงาคดีเริ่มจากความสัมพันธ์"พระองค์ตรัส"เราจะไม่ตัดมันด้วยดาบ"
"แต่จะดูว่าใครเป็นคนดึงเส้นใยนี้"
ความเงียบกลับมาอีกครั้งแต่ไม่ใช่ความเงียบที่สงบ
เป็นความเงียบก่อนบางอย่างจะค่อย ๆ เคลื่อนไหว
และในวังหลวงหญิงสาวนามเสิ่นอวี้ไม่รู้เลยว่าตั้งแต่วินาทีที่นางถามคำถามนั้น
นางไม่ได้เป็นเพียงผู้คัดเอกสารอีกต่อไป