Geceye Açılan Kapı
Gece her zamankinden daha sessizdi.
Rüzgar, eski sokak lambalarının etrafında dolanıyor, sanki bir şeyleri fısıldıyordu.
Elif, hızlı adımlarla yürüyordu. İçinde tarif edemediği bir huzursuzluk vardı.
Sanki biri onu izliyordu.
Bir an durdu.
Arkasına baktı.
Kimse yoktu.
"Saçmalıyorsun…" diye mırıldandı ama kalbi daha hızlı atmaya başladı.
Tam yeniden yürümeye başlayacaktı ki…
— "Kaçmayı ne zaman bırakacaksın?"
Ses… kulağının hemen dibindeydi.
Elif donup kaldı.
Yavaşça arkasını döndü.
Ve onu gördü.
Siyahlar içinde, uzun boylu bir çocuk… ama gözleri…
Gözleri normal değildi.
Kızıl.
"Sen… kimsin?" diye fısıldadı Elif.
Çocuk hafifçe gülümsedi.
Ama bu bir insan gülümsemesi değildi.
— "Ben… senin sonun olabilecek biriyim."
Elif geri çekildi. Kalbi göğsünden çıkacak gibiydi.
"Yaklaşma!"
Ama çocuk bir anda… gözünün önünden kayboldu.
Ve bir saniye sonra… tam arkasındaydı.
— "Ama merak etme…" diye fısıldadı kulağına.
— "Seni öldürmeye gelmedim."
Elif'in nefesi kesildi.
"Peki… neden geldin?"
Çocuk bir an sustu.
Sonra yavaşça söyledi:
— "Çünkü sen… bizim gibi değilsin."
Elif kaşlarını çattı. "Ne demek bu?"
Çocuk gözlerini onun gözlerine kilitledi.
— "Çünkü sen… bir vampir tarafından işaretlendin."
Rüzgar bir anda daha sert esti.
Ve o anda Elif'in boynundaki iz… yanmaya başladı.
Hikaye… o gece başladı.