Of. Burası sıkıcı.
Ha. Kapı yine açılıyor. Yeni oyuncaklar demek. Umarım bu sefer eğlenirim. Az havalı gözükeyim bari.
Belimi dikleştirdim. Kılıcımı kavradım.
"Demon Slayer."
İçeri girdiler.
Özgüvenlerine bak. Hep aynı son.
— HEY AKUMA! ONCA MASUM İNSANI KATLETTİN! AİLEMİ ELİMDEN ALDIN! SENİ PARÇALARA AYIRACAĞI—
"Tch. Boş konuşma. Hepiniz aynısınız."
Aralarındaki çocuk…
Hiç bağırmıyordu.
Sadece bakıyordu.
Garip.
Korkmuyor mu… yoksa—
Lan.
Karnım.
Sıcaklık.
…
Bu ne.
Ha.
Bu… benim kanım mı?
"Sen. Adın ne insan?"
— Adımın önemi yok. Sadece. Zevkine kahramanlık yapan birisiyim. Az eğlendir beni.
Çocuğa bak.. karnımı deşip isim vermiyor ha. O zaman.
Manamı elimde topladım. Elimi kaldırdım.
"DOOM."
O an. Sanki bir hiçlik oluştu. Tüm her şey içine çekildi. Ama o… bana boşluğa bakar gibi bakıyordu.
Ulan orospu çocuğu. Siktim lan seni.
" GEL LAN PEZEVENK!"
— Çok küfür ediyorsun.
Kılıçlarımız tokuşuyor… bu bir ilk… bana denk. İlk defa… gerçekten ilk defa… eğleniyorum lan! Hahahaha! Daha çok. Daha çok göste—
— Kutsal teknik. İlahi kesik.
Ha. Buda ne… ha. Yüzüm… neden… iki yeri farklı…
Ah. İkiye ayrılmışım… gerçekten mi… bu kadar kolay mı kaybettim… ben. Asırlardır yaşayan Akum—
— Hayal kırıklığına uğradım. Güçsüzsün. Geber.
Ah.. Cidden bir insana mı kaybettim.. her yerim acıyor be.. ben ölmemiş mıydım.. Ha ellerim neden bu kadar küçük.. Lan.. LAN! B-BEN İNSAN OLMUŞUM!